Kalbimin Putları / Elif Nuray


bıraktığım yerdeydi buldum

saklarken kalbimin deliklerini

sanki ilim görmüş el çabukluğum

annemin ahşap yorgunluğuydum

içli nefesinde gecikmiş bir bahar

kapılar açıldı sandım kapılar yakın

sonra beni bir yokuşta unuttular

düşürdüğün yerdeydi, aldım

nasıl da dağınık bu gök, bu kuşlar

inanılacak gibi değildi inandım

alnım nasıl ki değdi yere, öyle yakın

gördüm eski bir nehir inciniyordu

kalbimin putlarını devirdim sandım

kalbimin putları önümde duruyordu.

Elif Nuray

Hece Dergisi, sayı 213

Eylül 2014

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s