Çeper- Elif Nuray


ÇEPER

hep düz yürürdüm bu yokuşları kim çıkardı
yoksul adımlarken sokağı dizlerini umdum
sırtımda ağır uzayan yolun imtihanı
yutkundum, göğü geçen atları gördüm
haberini taşıyan yoktu atlılar içinde
güneşi kovdum camları sıkı örttüm

leylâ.. onmaz kalbimin en içli odası leylâ
uyandım, uzağa nişanlı bahardı dizlerin
aah! yüzümü bahardan ırağa koyan kim
boş odaların ağrısını okudum yokluğunda
bahçeden kalkmamış gazel gibi içi evlerin
bir sebep de leylâ, açılsın yüzüm perdelerim

canımın ağır yeriydi kesip aldın
akmadı, doğrulmadım, ağırladım
omuzlarımda bir devrin çöküşünü
alnımın zor seçilen yazısı saydım
duvarlar aynı, hem aynalar… yerde tuz
ayıkladım taşlarını göğsüme bastım

göğe bakarken yutkunmak zor, nasıl da
acıtıyor asılı kalmış bir heves kursağımda
ya silinsin bellek, ya çevir bu mevsimi
perdeler açılmıyor, adım yazılmıyor bahara
yokluğun ilminden ne olur beni aldır
hızla daralıyor kalbimin çeperi leyla

Elif Nuray

İtibar Dergi, Aralık 2014, sayı 39

Reklamlar

2 Comments Kendi yorumunu ekle

  1. ibrahim dedi ki:

    Çok güzel bir şiir, yaşayan mı yoksa, ilgili olan mı böyle dizeler yazabilir

  2. Lüzumsuz dedi ki:

    Gönülden bağlı olan..

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s